Noodfonds Coronacrisis Kathmandu- en Pokharavallei

Mei 2020



April 2020

De wereldwijde coronacrisis treft ook Nepal heel zwaar.
Sinds 23 maart is hier eveneens een lockdown van kracht.
Het chaotische verkeer in de steden is tot stilstand gekomen, de straten zijn leeg, de smog is weggetrokken en men kan vanuit Kathmandu zelfs de besneeuwde toppen van de Himalaya opnieuw zien. De natuur herademt nu de lucht in jaren niet meer zo zuiver is geweest. Allemaal heel positieve gewaarwordingen. Het zijn ongewone maar anderzijds ook heel mooie beelden die we van Kathmandu krijgen. Tot zo ver het positieve …

Kathmandu

De mensen daarentegen worden zeer zwaar op de proef gesteld tijdens deze lockdownperiode. Iedereen is verplicht om binnen te blijven wat voor velen een heel moeilijke opgave is.
Mensen uit de hogere of middenklasse leven vaak in grotere huizen en hebben ruimte genoeg. Zij hebben het beduidend minder zwaar met de blijf-in-uw kot-maatregel dan vele andere Nepalezen.
Voor de meesten is de toestand totaal verschillend. Ouders met kinderen delen één kamer en soms zijn er nog grootouders of andere familieleden die samen wonen. Men zit hier letterlijk op elkaars lip.
Kinderen kunnen niet meer naar school en vervelen zich dood. Buiten spelen met vriendjes mag niet. Een koertje of tuin is er vaak niet.
Er zit dus voor de meesten niets anders op dan de hele dag op hun smartphone te tokkelen. Ook de volwassenen weten niet wat gedaan. Eten koken en opruimen is vlug gedaan. Ook zij zitten urenlang op hun smartphone en maar al te vaak wordt er te veel alcohol boven gehaald.

In de vroege ochtend mag er gewinkeld worden. Dan zijn de winkels en kraampjes open en komt men massaal op straat. Van ‘social distancing’ is dan geen sprake.
De schrik dat voedingsproducten schaarser worden, doen de prijzen stijgen. Voor velen zijn het harde tijden. Hun spaarpotje begint vlug te slinken en sociale voorzieningen zijn er niet.
Tot op heden is ook hier geen vooruitzicht op een snelle verbetering van de toestand.

De regering probeert voedselpakketten te verdelen maar faalt in de distributie. Corruptie is zelfs in deze tijden nooit ver weg.
De mensen die het werkelijk nodig hebben, worden niet bedeeld en anderen die het niet echt nodig hebben, grabbelen het weg.

Vele Nepalezen die nu in de Kathmanduvallei leven, komen uit afgelegen plattelands regio’s. Destijds kwamen zij hun geluk in de hoofdstad zoeken. Vaak had hun werk met het toerisme te maken dat nu volledig stil is gevallen. Anderen werkten in de bouw of in de steenbakkerijen.
Ongeschoolde arbeiders presteerden op dag- of weekbasis en werden per dag of week betaald.
Met de lockdown is hun werk van de ene op de andere dag gestopt. Er komt geen geld meer binnen en dit terwijl de onkosten blijven. Sommige werknemers kregen hun laatste loon zelfs niet meer uitbetaald. In de Kathmanduvallei wordt het voedsel alsmaar duurder en schaarser.

Velen zitten in een heel moeilijke situatie en hebben keuzes moeten maken. Meer dan 40 procent van de mensen die in de steden wonen, keren terug naar de dorpen waar hun roots liggen.
Bij gebrek aan transport zijn ze vaak dagen te voet onderweg om soms honderden kilometers af te leggen. Bepakt en bezakt keren ze terug naar huis. Liever afzien tijdens de lange voettocht terug naar hun dorp dan te sterven van honger in Kathmandu, geven ze aan.


We zagen schrijnende beelden van massa’s mensen die onderweg waren. Velen overbruggen de lange afstanden met weinig eten en rekenen op de goodwill van de mensen die ze onderweg tegen komen. In de dorpen is er tot op heden nog voedsel genoeg. Men bewerkt de akkers en hoopt om zo in eigen levensonderhoud te kunnen voorzien.

Door terug naar hun dorpen te keren, hopen ze ook aan het coronavirus te ontsnappen. Uiteraard is er op die manier een risico dat men besmettingen net verder gaat uitdragen zonder dit te beseffen. Men leeft in de veronderstelling dat het virus niet in de bergen geraakt.
Hopelijk blijven de mensen hier inderdaad van gespaard. Doch de toekomst zal het uitwijzen.

We beseffen zeer goed dat de specifieke medische zorg voor coronapatiënten in Nepal zeer beperkt is. Men kan onmogelijk een grote stroom zieken aan. In de afgelegen gebieden is er helemaal geen voorziening voor zulke patiënten.

Voor vele arbeiders is er geen mogelijkheid om terug naar hun dorp te reizen. Hun gezondheid laat dit niet toe, ze kunnen te voet niet zo ver gaan, ze zitten met kinderen, ze hebben geen verblijfplaats meer in hun dorp van afkomst of ze hebben andere redenen waardoor zij genoodzaakt zijn om in de steden te blijven.
Deze mensen trachten te overleven en kunnen dit vaak alleen dankzij de hulp van anderen.

Babu Lal Tamang, de drijvende kracht achter het Mane Vigur waterproject, bracht ons op de hoogte van de toestand van vele mensen die in nood zijn rond Bhaktapur, de stad waar hij woont.
Met Bikas zijn we dadelijk in actie gekomen om hulp te bieden. Vanuit het Haku project werd er geld vrijgemaakt om de eerste schaarste te lenigen voor de mensen in nood in de Kathmanduvallei en ook in de buurt van Pokhara.

Babu Lal, die al jaren gekend is bij verschillende bestuursleden, heeft een groot hart en is steeds bereid om zijn behoeftige medemensen te helpen. Hij zal ter plaatse alles in goede banen leiden.
Reeds voor 98 gezinnen rond Bhaktapur werden er voedselpakketten en zeep voorzien. Men gaf hen de nodige correcte informatie over het coronavirus, want velen wisten zelfs niet wat er gaande was.

Verdeling van voedselpakketten in Bhaktapur

Babu Lal zette zich de laatste weken van april ook in om de mensen, die terug naar hun dorp van afkomst wilden, te helpen bij hun terugkeer.
Hij coördineerde tientallen bussen die naar alle windstreken reden en soms tot drie dagen onderweg waren. Vele mensen hadden na de dagenlange busrit nog een stevige voettocht voor de boeg om tot in hun dorp te geraken.
Het is een rare situatie gaf Babu Lal aan. In de dorpen bleven de laatste jaren vooral de oudere mensen achter. De vlucht naar de stad was groot. Nu keren jonge mensen, die een heel ander bestaan gewoon zijn in een grootstad, massaal terug naar het dorpsleven. Dat zal voor velen een speciale ervaring zijn. Benieuwd hoe dat verder gaat verlopen.

We luisterden ook naar de noden van de mensen die vroeger in Haku woonden en die na de aardbeving in de Kathmanduvallei terecht gekomen zijn.
Op vier verschillende plaatsen leven telkens groepen van 50 à 100 mensen, in totaal 114 gezinnen. Ook zij hebben het heel moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Niemand van hen heeft nog werk en dus ook geen inkomen. Gronden om te bewerken hebben ze niet. Ze zijn dus genoodzaakt om eten te kopen.
Via Ngawa Tamang, die ons bijstaat met het Haku-project, hebben we deze mensen kunnen helpen met eten, zeep en voorlichting.

Ook Shilshila Acharaa van HCI, onze lokale partner met wie we onder andere aardbevingsbestendige huizen bouwden, vraagt hulp voor hun vrouwengroep die nu zonder enig inkomen in Kathmandu vast zit. Het gaat om alleenstaande vrouwen die zijn opvangen en aan wie ze een opleiding gaven en werk bezorgden. Ook zij vragen hulp om deze moeilijke tijden te overbruggen.

Via Rajendra Lama, die ons steunt met het Manjuwa waterproject, kwam de dringende vraag om te helpen in de buurt van Pokhara waar zowat 200 families in de problemen zitten. Zowel minderheden van Jalaris, een vissersgemeenschap, als dalits, de laagste kaste, geraakten zonder eten.
Hun belangrijkste inkomsten waren de visvangst in het Begnas en Rupa meer. Nu de visvangst verplicht is gestopt, hebben ze geen inkomen meer. Ze kunnen nu zelf niet meer instaan voor hun onderhoud en dreigen in hongersnood te komen.

Hulp voor mensen in Pokhara

We hebben ondertussen voedselpakketten naar hen kunnen sturen. Met dit eten kunnen ze een maand overleven. Ook hier voorzagen we zeep waarmee ze geregeld hun handen kunnen wassen, om de verspreiding van het coronavirus te voorkomen.



Lockdown in Nepal

Bikas wil zo veel mogelijk mensen in Nepal helpen in deze moeilijke periode, waarin voor velen hongersnood niet ver af is. Hiervoor hebben we jullie hulp hard nodig.
Help ons verder te helpen en stort een bijdrage op rekening van BIKAS vzw BE32 2200 7878 0002 .
(Iedere gift is welkom, en vanaf € 40,00 fiscaal aftrekbaar.)