Claude Van Collie

Claude Van Collie

Sinds mijn prille jeugd zijn de bergen met hun adembenemende vergezichten een echte passie.
Klimmen leerde ik op de rotsen langs de Maas, dankzij de stages die de Belgische Alpine Club organiseerde. Ik leerde er de klautertechnieken en afdalen met dubbel touw samen met de ere-voorzitter van de Club Paul De Gensf. Aan hem dank ik verscheidene klimbrevetten. Een wereld van echte vriendschap en solidariteit waarmee ik nog steeds in contact ben en waar ik heel veel genoegen aan beleef.


Claude Van Coillie
Claude aan de klimrotsen


Van speleologie tot via ferrata en beklimmingen, toerde ik door Alpen en Pyreneeën met als uiteindelijk doel de top van de Mont Blanc te bereiken. Gletsjers leerde ik overwinnen met de berggidsen van Chamonix en de BAC.

Toen ik eindelijk een aantal bergtoppen beklom van 3 à 4 000 m werden mijn kinderdromen werkelijkheid. Maar voor mij zijn de bergen het mooist in de winter. Ik hou dan ook van gelijk welke glijsport die ik in de ons omliggende landen beoefen.

In september 2004 ter gelegenheid van een krachttest, sprak mijn sportdokter Emmanuel Collard, met wie ik regelmatig de bergen introk, mij over een trek in Nepal en een bezoek aan humanitaire projecten in Kathmandu.
Hij nodigt me uit op een vergadering in Berchem met Jos Gobert, voorzitter van Bikas.
Enthousiast bood ik mijn diensten aan om mee te werken aan de Nepalprojecten. Dr Collard die, omdat hij ook sportdokter was bij een voetbalclub uit eerste klasse, bood dan zijn ontslag aan bij Bikas en stelde mij voor om hem te vervangen.

Mijn eerste Nepalreis dateert van maart-april 2006. Ik beleef er uitzonderlijke dagen met de inhuldiging van projecten
en dit samen met Milan Dharel van CWISH (Women and Children Community Development Program).
We mochten het lint doorknippen in twee dorpen gelegen in het Nawalparsi-district: Sardi en Durkhot.



Claude in Nepal in 2006


Het “Jean Vallon Dispensary” genoemd naar Jos Gobert’s vriend en alpinist, een hangbrug voor voetgangers en twee scholen voor lager en secundaire onderwijs.

Daarna ben ik vertrokken naar Morang in gezelschap van Shanti Adhikari om twee secundaire scholen in te huldigen in Hatimuda bij Biratnagar. Het uitzonderlijk emotioneel onthaal door de kinderen en hun ouders en het Nepalees ritueel met al zijn praal en tradities blijven voor mij herinneringen aan een bijzondere dag om nooit te vergeten (29 maart 2006).

Het was een hartelijke en feestelijke ontmoeting met de Nepalese bevolking die dit allemaal voor ons had georganiseerd. Grandioos !

Een markante periode voor Bikas, was de steun van het Ministerie van Buitenlandse Zaken voor een driejaarlijks programma 2007-2010, waardoor onze vereniging een globale subsidie van 100 000 euro kreeg toegewezen. Het doel was projecten te ontwikkelen in het kader van ‘het voorkomen van conflicten. Het was een Belgisch initiatief dat tijdens de Nepalese burgeroorlog was genomen en tot 10 jaar na de val van de monarchie in voege bleef.

“Niets draagt meer bij tot de zielenrust dan zijn hart te openen voor diegenen die het zo broodnodig hebben”.

Claude