Jill Vervoort

Jill Vervoort
Jill Vervoort


Sommigen zeggen dat het ‘het lot’ is.
Sommigen noemen het voorbestemming.
Misschien was het gewoontoeval?

Ik ken BIKAS nu al 26 jaar en als lid van de Raad van Bestuur ben ik nog steeds geweldig trots op wat onze organisatie presteert in Nepal.
Als klein’ trotterke’ van 6 jaar verklaarde ik in school plechtig dat ik later missiezuster wilde worden. Ik wist toen nog niet dat daar nog andere voorwaarden aan vast zitten. Ik ben dan maar Sierkunsten gaan studeren en volgde ook wat men toen noemde de’ normaalschool’.

Als onderwijzeres werkte ik bij Alfa in Turnhout en gaf vredesonderwijs en lessen over ontwikkelingssamenwerking in scholen en bij organisaties in gans Vlaanderen. Tijdens die periode maakte ik mijn eerste reis naar Nepal. Heb je zin om eens een trekking te doen in het regenseizoen? Dat kan ik je ten sterkste afraden tenzij je houdt van regen, slijk en bloedzuigers. Maar zoals velen ging ik wel terug.

Dit keer zocht ik eerst informatie op en zo kwam ik terecht bij Jos en Betsy Gobert. Jos Gobert en zijn vrouw waren de oprichters van BIKAS. Je kwam er binnen en werd meteen een soort van familie. Hun hele leven draaide rond Nepal. Jos was van alles op de hoogte. Hij kon vertellen als geen een. Het ging gewoon vlot van even binnen wippen voor info tot meehelpen op activiteiten ten voordele van BIKAS.

Bij mijn tweede bezoek aan het land ging ik naar Deurali, een dorpje waar BIKAS financiële steun aan de school verleend had. De reis was een ongelooflijk avontuur. Toen ik terug in België verslag uitbracht bij BIKAS en vertelde over de kleine noden in het dorp, werd ik prompt tot peter van het project gebombardeerd.

Ik leerde de leden van de beheerraad kennen en werd al snel één van hen. Het was en is nog steeds een hechte groep, een vriendenkring, die samen een grote schat aan expertise heeft. Jos en Betsy zijn er niet meer, ook andere leden zijn intussen gestorven, maar er zijn formidabele nieuwe leden bij gekomen. Jos zou geweldig trots zijn.

Nog steeds gaan mijn reizen naar Nepal, intussen ben ik er 20 maal geweest. Ook in Nepal leerde ik prachtige mensen kennen, zoals Jo Logghe. Als Jos mijn grote inspirator was dan kan Jo er toch wel naast staan. Zij is op de hoogte van alles wat er reilt en zeilt in Nepal maar ze kan het met een nuchtere blik bekijken en zet je stevig met je twee voeten op de grond.

Het leuke aan mijn Nepalreizen is dat ik bijna nooit alleen ben. Een hele groep familie, vrienden en kennissen hebben me vergezeld. Mooie vriendschappen zijn daar uit gegroeid. We delen de mooiste herinneringen en de gekste foto’s.

Intussen zijn in Nepal een rebellenopstand, grote aardbevingen en de jaarlijkse overstromingen en modderlawines gepasseerd maar de mensen werken zich er door. Steeds opnieuw met verse moed opbouwend, positief, samenwerkend, zoekend naar een evenwicht. Ik voel me nog steeds uitverkoren omdat het deugd doet samen met de andere BIKAS leden de goede veranderingen mee te maken in dit prachtig, arme land.

Ik zie dat de projecten die we gesteund hebben een verschil maken in het leven van de mensen daarom blijf ik voor BIKAS vzw werken.

Jill Vervoort