Nepal vecht tegen corona en tegen armoede

Even leek Nepal te ontsnappen aan de coronapandemie maar in april kwam er een dramatische stijging in het aantal besmettingen. De toestand werd zeer ernstig. De kloof tussen noord en zuid, tussen arm en rijk werd nog duidelijker. De besmettingscijfers stegen, de ziekenhuisopnames swingden de pan uit en de overlijdens bereikten nooit geziene pieken.

In april werd het Nepalese Nieuwjaar gevierd, waren er verkiezingscampagnes en religieuze feesten met massa-evenementen. Daarbij waren er nog de vele gastarbeiders die uit buurland India
terug naar huis kwamen om thuis te vieren. Op dat moment leek het coronavirus zo ver weg.
Duizenden Indiërs die het internationaal reisverbod uit eigen land omzeilden, staken de grens over om vanuit Nepal het vliegtuig te nemen.
Het coronavirus en zeker de Indiase variant vonden het geschikte vervoermiddel en verspreidden zich als een lopend vuurtje. Deze keer waren het niet enkel de steden waar het virus opdook. Nu verspreidde het virus zich razendsnel over heel het land. In de vlakte van de Terai, in vele afgelegen dorpjes in alle uithoeken van het land, overal werden mensen besmet, tot zelfs in het basiskamp van de Everest.

Tot ieders grote verbazing werden vele buitenlanders toegelaten om deel te nemen aan expedities. Het was jaren geleden dat de overheid nog zoveel klimvergunningen toekende. Uiteraard had dit alles met geld te maken. Dat er hier vroeg of laat problemen van zouden komen, was dan ook slechts een kwestie van tijd.
De regering bleef halsstarrig beweren dat er geen coronavirus circuleerde onder de bergbeklimmers. Ondanks repatriëringen, ziekenhuisopnames en interviews die besmette klimmers en lokale mensen gaven, ontkenden de autoriteiten dit probleem.


Van onze partners in Nepal kregen we berichten dat overal in Nepal mensen ziek werden, ook in de afgelegen dorpen waar we met Bikas projecten leiden. Men beschreef het als een soort griep maar dan vaak veel erger.
In de afgelegen gebieden werd niet getest, men had hiervoor geen mogelijkheden. Toch ging men er vanuit dat het corona was daar de symptomen die men beschreef dezelfde waren als deze van Covid-19. Veel mensen konden geen hulp krijgen, geraakten niet in ziekenhuizen en als men er dan toch geraakte, was er vaak geen hulp voor hen. Er was een tekort aan zuurstofflessen zodat mensen met ernstige problemen en zuurstoftekort het vaak niet overleefden. Doordat de ziekenhuizen vol lagen, werden er soms mensen op straat behandeld. Sommigen haalden de ziekenhuizen gewoonweg niet, anderen stierven onderweg of soms zelfs op de stoep van het ziekenhuis.

De wet van de sterkste gold ook nu weer en voor sommige mensen was medische verzorging gemakkelijker bereikbaar dan voor anderen.
Vele vreselijke verhalen kregen we te horen en we zagen afschrikwekkende beelden die ons aan de toestand in India deden denken.

De gezondheidszorg stortte in elkaar en een tweede lockdown werd onvermijdelijk om de verspreiding van het virus zoveel mogelijk in te perken. Met de lockdown kwamen weer de armoede en het voedseltekort naar boven. Veel families hadden geen inkomen meer. Dagloners konden geen werk meer vinden en het geld om eten te kopen was vlug opgeleefd. Van de overheid kwam er geen enkele steun.

Het vaccineren, waarmee men de verspreiding probeert tegen te houden, kwam maar heel moeizaam op gang. Tijdens de eerste coronagolf werd Nepal relatief gespaard van besmettingen. Vele Nepalezen geloofden dat hun goden hen beschermden en dat zij een sterk ras waren.
Vaccineren vonden sommigen dan ook niet nodig. Nu de tweede golf met de Indiase variant heel hard toeslaat, is de bereidheid tot vaccineren zéér groot. Men schreeuwt nu om meer en meer vaccins maar die komen echter met mondjesmaat toe.
Tot op heden kreeg maar een klein percentage van de bevolking de kans om zich te laten inenten.
Men hanteert ongeveer hetzelfde vaccinatiebeleid als in ons land. Eerst komen degenen in aanmerking die in de zorg werken, dan ouderen, mensen met onderliggende problemen, enz. Afhankelijk van het vaccin zijn er ook leeftijdsbeperkingen. India dat tot voor de tweede coronagolf de grootste vaccinleverancier was, stopte met de leveringen omdat ze de vaccins zelf broodnodig hadden.
De Chinese vaccins kwamen er wel maar de doeltreffendheid ervan werd in vraag gesteld.


Onlangs werden er vier miljoen vaccins uit China gekocht en vanuit de VS werden er 1, 5 miljoen dosissen van het Johnson & Johnson vaccin gedoneerd.
Men hoopt tegen oktober aan een vaccinatiegraad van vijftig procent van de volwassen bevolking te komen. Toch hangt er veel van af wat men krijgt of wat men kan kopen. Men rekent op nog meer giften van het rijkere Westen, maar die laten op zich wachten. En dan is er nog de vraag, hoe krijgt men deze vaccins in de afgelegen gebieden? Er is nog een lange weg te gaan…

Nepal gaat door een crisis die verschrikkelijk is. Voor het tweede jaar op rij gaat het toeristenseizoen niet door. Honderdduizenden mensen hebben hierdoor geen inkomen en de armoede slaat wild om zich heen. Door de tweede lockdown kwam er een nog grotere nood. Voordien probeerde men om toch ergens werk te vinden, vaak onderbetaald en in slechte omstandigheden. Met de lockdown was er geen schijn van kans om geld te verdienen, zelfs niet tegen een hongerloon. Men vocht nu niet alleen tegen corona maar ook tegen honger.

We kregen hulpvragen om voedsel te voorzien. Mensen verkeerden in hongersnood en konden nog met moeite eten voor hen en hun kinderen voorzien.
Net zoals vorig jaar wilden we met Bikas niet aan de kant blijven toekijken en zijn we op de noodkreet van onze Nepalese vrienden ingegaan.
Via Ngawa Tamang kregen we de vraag om gezinnen te helpen met voedselpakketten. Het gaat hier om mensen die na de aardbeving uit de Haku regio kwamen en zich in de Kathmandu vallei vestigden. Hun proviand geraakte op en werken om geld voor eten te verdienen was onmogelijk. Met de Haku groep sprongen we ter hulp.
Ook vanuit de groep van Khandbari werd hulp gegeven en dit aan verschillende gezinnen in de Kathmandu vallei en ook aan gezinnen in Khandbari.
Vanuit het Jo Logghe Noodfonds werden er voedselpakketten bedeeld aan studenten, daklozen en noodlijdende families. Ook aan families die door de overstromingen ten gevolge van de hevige moessonregens alles verloren hebben, werden er ook nog andere goederen overhandigd.
Deze mensen zijn ons uitermate dankbaar. Met onze hulp krijgen ze weer wat ademruimte en ontsnappen ze aan de hongerdood.

We kregen hulpvragen om voedsel te voorzien. Mensen verkeerden in hongersnood ...

Twee maanden na de lockdown zag men het aantal besmettingen dalen. De ziekenhuisopnames namen stilaan af en ook het aantal sterfgevallen liep terug.
Geleidelijk kwamen er versoepelingen. De winkels gingen deels terug open en het openbaar transport mocht stilaan opnieuw rijden. Overal zag men meer en meer mensen samenkomen en hier en daar konden mensen weer aan het werk.
Maar nu de coronaregels gedurende enkele weken gaandeweg versoepelen, ziet men dat de besmettingscijfers terug toenemen.
Vele Nepalezen uiten hun bezorgdheid. Hoe gaat dit evolueren… Hoe moeten de mensen hier verder leven…?
Hoe veerkrachtig de Nepalese bevolking ook is, op een bepaald moment verdwijnt het draagvlak.
Ondanks deze buitengewoon trieste situatie klagen de Nepalezen niet. Men bidt tot de goden voor hulp en men hoopt op betere tijden.

Men bidt tot de goden voor hulp...


Betty Moureaux
Voorzitster vzw Bikas


Wil jij de Nepalezen ook in deze uiterst moeilijke periode helpen, steun dan BIKAS op rekeningnr. BE32 2200 7878 0002.